ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΓΙΟΚΑΡΑΚΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑ -Ανατολή Παρασκευά

Ονομάζομαι Ανατολή Παρασκευά, το γένος Γιοκαράκη και γεννήθηκα στην Πολυκάρπη Αριδαίας του Ν. Πέλλας στις 19-2-1926 από γονείς Μικρασιάτες στην καταγωγή. Μου έδωσαν το όνομα «Ανατολή» για να θυμούνται την πατρίδα τους.

Η μητέρα μου Δόμνα Φαφέσα γεννήθηκε στο Ντεμιρτάς της Προύσας και ο πατέρας μου Κώστας Γιοκαράκης στις Σκαμιές Πανόρμου.

Οι γονείς μου ήταν αγρότες και η κύρια ασχολία τους ήταν η μεταξουργία.

Με την καταστροφή της Σμύρνης το 1922 έφυγαν από το χωριό τους με κάρα. Πήγαν στη Ραιδεστό και με πλοία αποβιβάστηκαν αρχικά στην Καλαμάτα και μετά στην Πολυκάρπη Αριδαίας, όπου και εγκαταστάθηκαν, γιατί τους θύμιζε το χωριό τους στην Προύσα.

Παντρεύτηκα το Δημητρό Παρασκευά ο οποίος γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 1916 στην Πάρσα Σμύρνης. Με τον Δημητρό αποκτήσαμε τρία παιδιά: την Ευμορφία, τη Βασιλική και το Νικόλαο. Ο πεθερός μου, Στρατής Παρασκευάς γεννήθηκε στον Κασαμπά Σμύρνης το 1875 και πέθανε στην Ελλάδα στις 28 Ιουνίου 1964. Η πεθερά μου Φωτώ γεννήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 1885 και πέθανε στην Ελλάδα στις 2 Νοεμβρίου 1959.

Οι γονείς του συζύγου μου, Στρατής και Φωτώ, απέκτησαν τέσσερα παιδιά: τη Λαμπρινή, που γεννήθηκε το 1910, τον Ιωάννη που γεννήθηκε το 1914, το Δημητρό, γεννημένο το 1916 και τη Σουλτάνα που γεννήθηκε το 1918. Η πεθερά μου, η Φωτώ, ήρθε μόνη με τα τέσσερα παιδιά της στην Ελλάδα, γιατί ο άνδρας της ήταν αιχμάλωτος του τουρκικού στρατού για τρία χρόνια στο Εσκί- Σεχίρ.

Με την καταστροφή της Σμύρνης, επιβιβάστηκε όπως μπορούσε με τα παιδιά της σ’ ένα πλοίο που τους έβγαλε στον Πειραιά. Στη διάρκεια του ταξιδιού, το μικρότερο παιδί της, η Σουλτάνα, πέθανε. Η γενναία μητέρα έκρυψε τον πόνο της και δεν μίλησε, γιατί δεν ήθελε να πετάξουν το νεκρό παιδί της στη θάλασσα. Μόλις έφτασαν στον Πειραιά, πήγε και το έθαψε μόνη της στο νεκροταφείο.

Από τον Πειραιά ήρθαν στην Έδεσσα όπου και εγκαταστάθηκαν, γιατί τους θύμιζε τον τόπο τους.

Το 1984 επισκεφθήκαμε με τον σύζυγό μου Δημητρό, το πατρικό σπίτι της μητέρας μου Δόμνας, στο χωριό Ντεμιρτάς. Οι Τούρκοι ένοικοι του σπιτιού μας καλοδέχτηκαν και μας ξενάγησαν στους χώρους του, που τους αναγνώρισα αμέσως, από τις διηγήσεις της μητέρας μου. Το χωριό επισκέφθηκαν και τα παιδιά μου ο Νικόλαος με τη σύζυγό του και τον εγγονό μου και η κόρη μου Βασιλική, το 2008. Πολύ εύκολα βρήκαν το σπίτι, χάρη στις πρώτες φωτογραφίες που είχαμε βγάλει με το σύζυγό μου, κατά την επίσκεψή μας.

Τα παιδιά μου επισκέφθηκαν το 2002 και το πατρικό σπίτι του πατέρα τους, στην Πάρσα (Μπαϊγιουρντού) κοντά στη Σμύρνη. Και πάλι οι Τούρκοι ένοικοι τους άνοιξαν την πόρτα, τους καλοδέχτηκαν και τους έβαλαν στο σπίτι τους.
(Προσφυγικές Ιστορίες από τις Δύο Όχθες της Νοσταλγίας, Αρχείο Συλλόγου Ανταλλαγέντων Συνθήκης Λωζάνης)